DAVR SHE’RIYATIDA AYOL “MEN”NI VA TUYG‘ULAR SUVRATI (Z. MIRZO, H. AHMEDOVA, X. RUSTAMOVA IJODI MISOLIDA)

Abstrak

Yangi adabiyot nafaqat yangi so‘z, balki yangi iztirob, yangi tafakkur, yangi yuksaklik degani hamdir. Davr va inson muammosi barcha davrlarda bo‘lgani kabi bugungi falsafiy lirikaning bosh tadqiqot obyektlaridan birini tashkil etadi. Lirika esa jamiyat hayotida ro‘y berayotgan har qanday voqea-hodisalarga birinchi bo‘lib aks-sado beradigan ijod turlaridan biridir. Ushbu maqolada Xosiyat Rustamova, Zebo Mirzo, Halima Ahmedova kabi shoiralarimiz lirikasidagi davr va inson talqini va ushbu talqinning o‘ziga xos xarakter kasb etganligi tahlil qilingan. Uch ijodkorimiz she’riyatida shoirona qarash, poetik kechinma, obrazlar talqini, peyzaj tasviri, lirik qahramon xarakteristikasi kabilarni ifoda etish hamda qo‘llash holatlari bilan bir-biridan farqli tomonlari tahlil qilingan.